เตือนภัยสาว ๆ จ๊า

Message Topic Search Topic Options Post Reply Create New Topic

   ไปอ่านเจอมาอ่ะ แต่หลายคนคงเคยอ่านแล้ว เอามาฝากสาว ๆ ที่ยังไม่เห็นทู้นี้นะ   

 www.weddingsquare.com/forum/forum_posts.asp?TID=37109&KW=%E2 %C5%C1%D2 

เพิ่งได้รับ fwd mail มาตะกี๊นี้เอง อ่านแล้วน่ากลัวจัง ส่งต่อทันทีเลย เหตุการณ์แบบนี้เคยเกือบจะเกิดขึ้นกับเราแ บบหวุดหวิด แต่ของเราเป็นรถตู้สีขาว ไม่ติดป้ายทะเบียน ขอให้เพื่อนๆที่มักจะไปไหนมาไหนคนเดียวระวังตัวกันด้วยนะจ๊ะ สังคมสมัยนี้น่ากลัวมากๆ

เมื่อเวลาประมาณ 23.30 ของคืนวันเสาร์ที่ 19 สิงหาคม 2549 ที่ผ่านมา ฉันได้เดินลงมาจากอพาร์ตเมนท์ในซอยสุขุมวิท 22 เพื่อลงมาหาข้าวทาน ซึ่งที่ผ่านมาก้อไม่เคยเกิดปัญหาอะไรเลย สภาพการจราจรในขณะนั้นรถที่มุ่งหน้าไปทางต้นซอยสุขุมวิท จะติดมาก ขยับไม่ได้

เนื่องจากมีรถบัสของทางโรงแรมอิมพีเรียลควีนปาร์คเข้าออกอยู่ณ. เวลานั้น ฉันเดินผ่านร้านคาราโอเกะซึ่งมีสาวคาราโอเกะนั่ง อยู่ 2 คน หนึ่งในนั้นได้ตะโกนบอกยามฝั่งตรงข้ามว่า ยาม! ยาม! ช่วยดูรถป้ายทะเบียน ณ 6388 ที! มีเสียงคนร้องให้ช่วยอยู่ในรถ!

ฉันได้แต่มองตามไปยังรถที่ว่า คนขับผู้ชายและคนนั่งข้างสองคนพยายามแซวฉัน ฉันไม่ได้สนใจ และก้อไม่ได้ยินเสียงอะไร ในใจตอนนั้นคิดแต่ว่าสาวคาราโอเกะพวกนี้คงคิดไปเองมากกว่า ดิฉันจึงเดินหนี ผ่านไปทางหน้า ร.ร.อิมพี่เรียลควีนปาร์ค

พอรถหายติด ฉันนึกอย่างไรไม่ทราบอยากรอให้รถคันนี้ผ่านไปก่อน เพราะทุกทีฉันไม่ชอบให้อะไรที่ไม่น่าไว้ใจตามมาข้างหลัง ในใจก้อคิดว่าเสียเวลารอให้มันผ่านไปก่อนดีกว่า ฉันจึงได้เดินข้ามรถ ไปหยุดยืนให้รถผ่านไปก่อนที่บาร์เกิล ซึ่งในขณะนั้น ฉันมีแต่กระเป๋าสตางค์ 1 ใบ และมีดพับอเนกประสงค์ซึ่งปกติจะไม่พกแต่ไม่รู้เป็นอะไรวันนั้นเ กิดนึกอยากเอาลงไปด้วย ส่วนมือถือนั้นไม่ได้นำติดตัวลงไป เพราะคิดว่าจะออกไปปากซอยแป๊ปเดียวก้อกลับ

ทันใดนั้น รถป้ายทะเบียน ณ 6388 สีขาว ตอนเดียว แต่มีแคปทึบสีขาว มีสติ๊กเกอร์รูปเดียวผู้ชายอยู่ตรงประตูแคปด้านหลัง ก้อได้ผ่านหน้าฉันไป ซึ่งฉันสังเกตว่าพวกมันมองฉัน แล้วก้อจอดรถเลยถัดๆไปหน้า โรงแรมregency ซึ่งไม่สามารถจอดรถได้นาน ฉันเห็น มีคนขับและคนนั่งข้างคนขับเดินลงมาจากรถ แวประตูแคปด้สนหลังก้อเปิดออก พร้อมมีผู้ชาย 2 คน ออกมาจากรถ 

ที่น่าตกใจคือ สิ่งที่ฉันเห็นภายในรถสีขาวสะอาดตานั้นคือ คนนั่งก้มหน้า หรือ นอนพับ เป็นหัวๆ อยู่ ไม่ต่ำกว่า 5 หัวซึ่งไม่รวม ผู้ชาย 2 คนที่เพิ่งออกมาจากรถ ฉันไม่สามารถระบุเพศได้ แต่มั่นใจว่า ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับเสียงร้องที่สาวคาราโอเกะตะโกนบอกยามแน ่นอน

พวกมันทั้ง 4 คนมองมาที่ฉันแล้ว พยักเพยิดให้ 1 ในนั้นเดินมาทางฉัน 

ฉันซึ่งในขณะนั้นอยู่ฟากเดียวกับรถพวกมัน ได้ออกเดินข้ามถนน ซึ่งฟากตรงข้าม มีร้าน ผลไม้ สองร้านที่เปิดอยู่ ซึ่งอยู่ห่างกัน ประมาณ 3 ห้องแถว มีอยู่แค่สองร้านจริงๆ ที่เปิดขายอยู่ นอกนั้นบริเวณนั้นปิดหมด ฉันเลือกร้านผลไม้ที่สองซึ่งอยู่ใหล้รถพวกมันมากกว่า แต่สว่างกว่าและในขณะนั้นมีคนมาซื้อมากกว่าอีกร้านนึงด้วย 

ผู้ชายที่ตั้งใจจะเดินเข้ามาหาดิฉัน เปลี่ยนใจเดินข้ามฟากเช่นกัน ในเวลานั้น ฉันคิดถึงเมลล์ของคุณพลอยณัชชาซึ่งเป็นคนเดียวที่ฉันรับเมลล์ปร ะจำ ซึ่งมักจะมีเรื่องของการมอมยาสลบหรือลักพาตัวอยู่เสมอ เนื้อหาทุกอย่างที่เคยอ่านมันเข้ามาในหัวสมอง ฉันเริ่มกางมีดแล้วสอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกงขาสั้น แล้วหยุดยืมอยู่หน้าร้านผลไม้ร้านที่สอง ในใจคิดว่าบอกกับตัวเองว่าต้องพยายามดูๆ ว่ามันมีอะไรในมือมันบ้างซึ่งในใจฉันคิดว่ามันต้องมีผ้าโปะยาสล บเหมือนที่เคยอ่านจากเมลล์แน่ๆ 

เป็นจิงค่ะ

สภาพที่ฉันเห็นคือ สามคนที่ยืนอยู่ข้างรถกำลังเจรจาอะไรสักอย่างกับ ยามของโรงแรม ส่วนอีกคนนึงมันเดินข้ามฟากมาช้ากว่าฉัน การแต่ตัวของพวกมันคือ เสื้อยืดสีดำล้วน กางเกงยีนทั้ง 4 คน แต่คนที่กำลังเดินข้ามฟากมาหาฉัน มันจะสะพายกระเป๋าเป้สีขาว ที่น่าตกใจคือ มือซ้ายมัน มันมีกระดาษตัดขอบเรียบสีขาวอยู่ในมือ

มันมองฉันไม่วางตาฉันก้อมองมันไม่วางตาเหมือนกันค่ะ มันหย ุดอยู่ที่ร้านผลไม้ ทำทีเป็นเลือกผลไม้ แต่สายตามันไม่ละจากตัวของฉันเลย หน้าตามันสกปรกมอมแมมมากๆ อายุราว 20 ต้นๆมันเดินมาใกล้ฉันไม่ถึง 1 เมตร

ฉันเริ่มขยับมีดในใจก้อคิดว่าจะเสียบหน้ามันก่อน ไม่รอให้มันขยับแขนก่อนแน่ๆ 

โชคดีที่มันเดินผ่านฉันไปทางร้านผลไม้ร้านที่หนึ่ง ส่วนฉันเอง ฉันเดินถอยหลังเข้าร้านผลไม้ร้านที่สอง ขอย้ำเดินถอยหลังค่ะ! เพราะฉันต้องการมองเห็นมัน จึงไม่กล้าหันหลังให้มัน 

ฉันทำทีเข้าไปคุยกับเจ้าของร้านผู้หญิงว่าขอซื้อน้ำ พร้อมกับขอโทรศัพท์ ซึ่งในขณะนั้น มีแค่ ลูกค้า 2 คน ลูกชายที่ยังหนุ่มของเจ้าของร้าน แล้วก้อเจ้าของร้านผู้หญิงเท่านั้นเอง 

เจ้าของร้านผู้หญิงและลูกชายไล่ให้ฉันไปโทรศัพท์ที่ตู้สาธารณะท ี่อยู่ถัดออกไป ไม่กี่ก้าว แต่ฉันไม่ยอมไปเพราะตู้นั้นมันเปลี่ยว แล้วฉันก้อไม่อยากออกนอกร้านด้วย พยายามอธิบายก้อไม่เข้าใจ ต้องให้ตะคอกว่า จะจ่ายให้ร้อยนึงเพราะว่ามีคนตามฉันมา ไม่เชื่อก้อให้ดูหน้าร้าน 

มันเดินกลับมาที่ร้านอีกทีพร้อมกับน้ำสองขวดที่ซื้อมาจากอีกร้า นนึง ซึ่งนึงถึงความเป็นจิงแล้ว ทำไมมันไม่ซื้อร้านที่อยู่ใกล้กว่า แต่กลับไปซื้อร้านที่อยู่ไกลกว่า มันมองมาที่ฉันอีกครั้ง 

โชคดีที่เพื่อนมันเรียกมันกลับ เพราะยามหน้าโรงแรมไม่ยอมให้มันจอดรถนาน พร้อมกับเจ้าของร้านซึ่งเห็นว่ามีคนดักรอฉันจิงจึงยอมให้ใช้โทร ศัพท์

ฉันโทรเรียกแฟน แล้วรอให้แฟนฉันมารับ ขอบอกว่า ไม่ยอมออกนอกร้านจิงๆ พอแฟนมาฉันเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง พร้อมกลับไปถาม สาวคาราโอเกะข้างต้น ว่าเกิดอะไรขึ้น 

สาวคาราโอเกะบอกว่า  ได้ยินเสียงร้องให้ช่วยดังมากมาจากในรถแล้วได้โทรแจ้งตำรวจ191แ ล้ว ฉันก้อได้เล่าเหตุการณ์ให้สาวคาราโอเกะ และตำรวจ 191 ฟังเช่นกัน โชคดีจิงๆ ที่ไม่เกิดอะไรร้ายแรงขึ้นกับฉัน 

ท้ายสุดขอให้เพื่อนส่งต่อเมลล์นี้ไปให้ได้มากที่สุด เพราะส่วนนึงที่ฉันรอดมาได้คือการรับเมลล์จากคุณพลอยณัชชาอยู่เ สมอ หวังว่าเพื่อนๆ จะช่วยเตือนต่อๆไปนะคะ

อันนี้ของอีกคนจ๊ะ

เรื่องของเรามันตั้งแต่ปีที่แล้ว ที่ซอยวัดบางพลัด เกือบๆปากซอยเลย ตอนนั้นประมาณตี 1 กว่าๆมั้งคะ แฟนเราจอดรถไว้ข้างทางแล้วไปทำธุระแถวนั้น เรานั่งรอในรถคนเดียว ดับเครื่อง แง้มกระจกเล็กน้อย

แล้วเราก็เห็นผู้หญิงหน้าตาดีคนนึง ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นกำลังเดินจะไปหน้าปากซอย อยู่ดีๆก็มีรถตู้สีขาว ติดฟิล์มทึบมาจอด แล้วผู้ชาย 2 คนก็ลงมาแล้วพยายามฉุดผู้หญิงคนนั้นขึ้นรถ ผู้หญิงคนนั้นก ็ดิ้นและร้องให้คนช่วย แต่ตอนนั้นมันดึกแล้ว ไม่มีใครเลย(นอกจากเรา) จริงๆตรงนั้นเป็นวินมอไซค์นะแต่เค้ากลับกันไปหมดแล้ว เราเลยหยิบโทรศัพท์จะเรียกแฟน มันคงเห็นไฟโทรศัพท์ของเรามั้ง ฟิล์มรถแฟนเราก็ดันไม่มืดอีก พวกมันอีก 2 คนก็เลยลงมา คนนึงถือไม้คล้ายๆไม้เบสบอล อีกคนถือผ้าผืนสีขาวๆ  เดินมาทางเรา เราก็ตกใจไม่รู้ทำงัย เพราะรถมันจอดห่างจากเราไม่กี่เมตรเอง นึกขึ้นได้เลยเอื้อมไปกดแตรค้างยาวเลย แล้วแฟนเราก็วิ่งออกมาจากร้านพร้อมกับพรรคพวก (เพราะแฟนเราเคยสอนไว้ ว่าถ้ามีเรื่องฉุกเฉินอะไรให้กดแตรเรียก)

พวกมันเห็นท่าไม่ดี ก็เลยกระโดดขึ้นรถรีบขับหนีไปเลย ผู้หญิงคนนั้นก็เลยโชคดีไป แต่เราเห็นตอนที่มันเปิดประตูข้างลงมา มีผู้หญิงอยู่ในนั้นอีก 2 คนด้านหลัง ไม่รู้เป็นคนที่มันฉุดหรือเปล่า เราเลยโทร.หาตำรวจให้รีบดักจับ พอเสร็จเรื่อง แฟนก็มาส่งบ้าน ถึงบ้านประมาณตี 4 เราโทร.เช็คกับตำรวจอีกที ถามว่าจับได้รึเปล่า ตำรวจบอกว่าจับได้ แต่ไอ้พวกนั้นมันบอกว่ามันไม่ได้ฉุดผู้หญิง แค่แฟนกันทะเลาะกันธรรมดา ตำรวจเลยปล่อยตัวไปเพราะไม่มีหล ักฐาน ... ดูดิ เซ็งเลย เพราะตอนตำรวจถามผู้หญิงคนนั้นว่ารู้จักกับไอ้พวกนั้นมั้ย เค้าบอกว่าไม่รู้จัก แค่จะเดินไปซื้อของเซเว่นหน้าปากซอยเอง

เล่ายาวหน่อยนะ แต่อ่านไว้เป็นอุทธาหรณ์ ว่าเรื่องแบบนี้ สมัยนี้มันไม่ได้ไกลตัวเราเลย ประมาทไม่ได้เลยแม้แต่แว่บเดียว

Edited by โลมา - 13 ต.ค. 2006 at 08:59