สวัสดีค่ะ เรื่องมันยาวหน่อยนะคะ 
เราคบกับแฟนมาปีนี้เป็นปีที่แปดแล้วค่ะ ระหว่างที่คบกันมาแฟนก็มีปัญหานอกใจอยู่เรื่อย ๆ เราก็ตั้งใจจะเลิกมาตลอดทุกครั้งที่มีเรื่อง แต่สุดท้ายเค้ามาง้อก็ใจอ่อนตลอด จนเมื่อต้นปีที่แล้วก็จับได้อีกว่าไปดี๊ด๊ากับคนอื่น แต่ไม่รู้ว่าขนาดไหนอะไรยังงัยนะคะ เค้าบอกแต่ว่าแค่คุยกันเฉย ๆ แต่ต่างคนก็รู้ว่ามีแฟนแล้ว ก็เลยไม่ได้อะไรแล้ว แต่เราว่าเพราะผู้หญิงเค้าไม่เอารึปล่าวก็ไม่รู้ เค้าก็มาง้อค่ะ และเนื่องจากง้อมาหลายรอบแล้วไม่รู้จะใช้ไม้ไหน เลยใช้ไม้เด็ดคือ "ขอแต่งงาน" ค่ะ เราก็ถามว่าเอาจริงหรอ เค้าก็บอกว่าจริง เลยกลับมาคบกัน (อีกครั้ง) พอกลางปีเค้าก็มาบอกว่าจะไปเรียนต่อเมืองนอก เราก็ อ้าว! แล้วเรื่องแต่งงานเอางัย ทีแรกเค้าก็เหมือนอยากเลื่อนออกไปก่อน แต่เราไปดูฤกษ์กันมาเค้าบอกมีฤกษ์ปีนี้ ไม่ก็อีกสองปีถัดไป สรุปก็จะแต่งปีนี้ค่ะ เราก็ว่าดี เวลาที่เค้าไม่อยู่ (ทีแรกบอก 6 เดือน แต่ก็กลายเป็น 8 เดือน) เราจะได้เตรียมงานไปไม่เหงา เค้าก็เหมือนไม่ค่อยอยากแต่ก็ตามใจเรา มีบ้างที่เค้ามาบอกว่าไม่พร้อมแต่ง แต่เราก็อ้าว! แล้วมาขอแต่งงานทำไม เค้าก็บอกว่าก็ไม่คิดว่าจะแต่งเลย เราเลยถามย้อนไปว่ามีหรอขอไว้ก่อน อีกสองสามปีค่อยแต่ง เค้าเห็นเราโวยวายร้องไห้ เลยเหมือนยอมเรา เงียบ ๆ ไป แล้วเราสองคนก็ทำอะไรที่มันต้องทำก่อนเมื่อปลายปีที่แล้ว ทั้งจองโรงแรม ถ่ายรูป ถ่ายพรีเซ้นท์ฯ พอต้นปีเค้าก็บินไปเรียน ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะดี โทรคุยกันทุกวัน เดือนเมษาเราก็ไปเยี่ยมเค้า ไปเที่ยวกัน อยู่ด้วยกันเกือบเดือน มีความสุขดีแม้จะทะเลาะกันบ้าง พอถึงเวลาเค้ากลับมาก็เตรียมงานต่อ ไม่มีอะไรส่อแววไม่ดี มีแต่ต้องเลื่อนงานฉลองกระทันหันเพราะมีเหตุการณ์น้ำท่วม แต่งานพิธีก็ทำเหมือนเดิม
จนวันแต่งพิธีก็ผ่านพ้นไป ตอนกลางคืนเห็นเค้าแปลก ๆ เราก็นึกว่าเค้าเหนื่อยก็ไม่มีอะไร พอเช้าวันรุ่งขึ้นก็จะไปเที่ยวกันเค้าก็ยังแปลก ๆ จนไปถึงที่พักซึ่งก็เย็นมากแล้ว เราตัดสินใจถามเค้าว่าเป็นอะไร เค้าบอกไม่รู้ทำไมพอแต่งงานแล้วเค้ารู้สึกไม่ดีเลย เค้าสารภาพว่าความรู้สึกเค้าที่มีต่อเราไม่เหมือนเดิมแล้ว เป็นมาตั้งแต่ปีที่แล้ว จนเค้าคิดว่าไปเรียนเมืองนอกดีกว่าเผื่อห่างกันจะทำให้อะไร ๆ ดีขึ้นบ้าง แล้วเค้าก็นึกว่าไม่มีอะไร ตอนไปเที่ยวกันก็ดี เค้าก็คิดว่าเดี๋ยวเค้าก็หาย แต่พอมาวันแต่งงานเค้ารู้สึกแย่ขึ้นมาทันที เราช็อคมาก เพราะมันไม่มีวี่แววอะไรให้เรารู้เลยว่าเค้าไม่รักเราแล้ว แล้วที่บอกรัก บอกคิดถึงที่ผ่านมาคืออะไร หลังแต่งงาน 1 อาทิตย์เป็นช่วงที่ทรมานมาก อยู่กับเค้าก็แทบจะไม่ได้พูดกัน เค้าไม่ยิ้ม ดูไม่มีความสุขเลย เราจะกลับบ้านโดยอ้างว่าเดินทางเหนื่อยเพราะเราทำงานที่บ้านและบ้านแฟนกับบ้านเราก็ไกลกัน ที่บ้านก็บอกไม่ได้ เพิ่งแต่งงานเค้าห้ามแยกกันนอน 49 วัน เราก็เครียดเค้าก็เครียดเพราะเค้าบอกเค้าอึดอัดที่อยู่กับเรา จนพอดีน้ำท่วม เราเลยใช้โอกาสนี้บอกว่าจะกลับมาอยู่บ้าน เป็นห่วงที่บ้าน ช่วงนั้นก็ห่าง ๆ กับแฟน ไม่ค่อยได้คุยกัน จนวันนึงเราจับได้ว่าเค้าไปกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่น สรุปคือ เจอผู้หญิงคนนี้ตอนเดือน ก.ย. ซึ่งไปแจกการ์ด !!! เป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียน ก็มีโทรไปคุยกับเค้า แล้ววันนั้นเพิ่งไปกินข้าวกันสองคนครั้งแรก (ตามที่เค้าบอกเรานะ) เราก็เฮ้ย! นี่มันอะไรกัน เราเลยโทรบอกแม่เค้าว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เราก็ไม่รับโทรศัพท์เค้า (ซึ่งแทบจะไม่โทรมา) แต่แม่เค้าจะโทรมาทุกวัน สุดท้ายแม่เค้าขอร้องให้ลองกลับไปอยู่ด้วยกันซักอาทิตย์นึง บอกว่าลูกเค้าคงสับสน ให้เวลาลูกเค้าหน่อย
กลับไปอยู่ด้วยกันก็เหมือนจะดี เหมือนที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเกือบครบอาทิตย์เราถามเค้า ๆ ก็บอกว่าห่างกันดีกว่า เราก็เสียใจมาก พอเค้าไปทำงานเราก็หนีออกจากบ้านไป ปิดมือถือ พอกลับมาตอนกลางคืนเค้าก็โกรธเราว่าเรา เราก็บอกเค้าว่าวันจันทร์เราจะกลับไปอยู่บ้านเรา และเริ่มห่างกัน แล้วเค้ากลับมาจากไปต่างประเทศเมื่อไหร่ค่อยให้คำตอบละกันว่าจะเอายังงัย (เค้าต้องไปทำงานต่างประเทศพอดีค่ะ) แต่ระหว่างที่ห่างกันขอให้อย่าเพิ่งติดต่อกับผู้หญิงคนนั้น เพราะจะได้แก้ปัญหาเป็นเรื่อง ๆ ไป พอตอนเช้าเค้าก็ไม่ไปทำงานและกลับมาทำดีกับเรา ศุกร์เสาร์อาทิตย์นั้นเราบอกว่าเค้ามีความสุข อยู่ด้วยแล้วรู้สึกดี ช่วงที่ห่างกันเค้าก็มีโทรมาบ้าง ส่งแมสเสจมาบ้าง แต่เราไม่ได้รับหรือตอบอะไรกลับเลย จนเมื่อวานเค้าจะไป เค้าก็ขอคุยด้วย เราถึงรู้ว่าเค้ายังโทรหาผู้หญิงคนนั้นอยู่ ถึงแม้เค้าจะบอกว่าครั้งเดียวก็ตาม เราเลยตัดสินใจบอกว่าเราขอตัดใจจากเค้าดีกว่า เค้าก็ยื้อ ๆ ไว้เหมือนกัน และขอให้เรารอจนเค้ากลับมาก่อนได้มั๊ย เราก็บอกว่ามีประโยชน์อะไรในเมื่อถ้าคำตอบเป็นเลิกกัน เราก็เจ็บ หรือถ้าเค้าจะกลับมา เราจะแน่ใจในตัวเค้าได้ยังงัย สรุปคือ บอกเลิกไป ทั้ง ๆ ที่ในใจก็ไม่แน่ใจว่าจะทำได้รึเปล่า แต่เราไม่ได้ร้องไห้เลย
เพื่อนเราบอกว่าที่เรายังไม่ร้องไห้ฟูมฟายเพราะในใจเราไม่ได้ตั้งใจจะเลิกกับเค้าจริง ๆ เราก็ไม่รู้ความรู้สึกตัวเองนะ รู้แต่ว่าเรารักเค้ามากกกกกก เค้าเป็นแฟนคนแรกของเรา และเราก็ฝากความหวังและชีวิตไว้ที่เค้า เราไม่เคยวอกแวกเลยตลอด 8 ปีที่คบกัน เรารู้สึกว่าเค้าคือคนที่ใช่ แม้เค้าจะไม่ใช่คนดีนัก
ตอนนี้ก็ยังไม่รู้จะเอางัยกับชีวิต พ่อแม่เราก็ยังไม่รู้เรื่อง ไม่กล้าบอกกลัวถ้ามีเหตุให้กลับไปคบกันเค้าจะเกลียดแฟนเรา แล้วอีกอย่างพ่อเราก็เป็นโรคหัวใจ ไม่รู้จะทำยังงัยดี เลยมาระบายให้ฟังค่ะ
ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านมายาวขนาดนี้นะคะ
Topic Options
Post Options
