LadySquare.com Homepage
Forum Home Forum Home > LadySquare Club : คลับของผู้หญิงวันนี้ > เรื่องเล่าเคล้าไอรัก
  New Posts New Posts RSS Feed: รักคนที่เค้าไม่รักเรา คนที่รักเราเราก็ไม่รัก
  FAQ FAQ  Forum Search   Calendar   Register Register  Login Login

รักคนที่เค้าไม่รักเรา คนที่รักเราเราก็ไม่รัก

Author
  Topic Search Topic Search  Topic Options Topic Options
ohlamafriends View Drop Down
Newbie
Newbie
Avatar

Joined: 27 ธ.ค. 2013
Location: BKK
Posts: 5
Post Options Post Options   Quote ohlamafriends Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Topic: รักคนที่เค้าไม่รักเรา คนที่รักเราเราก็ไม่รัก
    Posted: 05 ก.พ. 2014 at 21:31
มาอีกแล้วค่ะ หลังจากผ่านความทุกทรมานมาได้หนึ่งเดือนกับอีกหนึ่งอาทิตย์ ก่อนหน้านี้ได้โพสไว้ว่าอกหักอยากระบายเรื่องราวตอนนั้นก็เป็นเรื่องของความเป็นไปไม่ได้ของระยะทางและการกีดกันจากครอบครัวของแฟน(เก่า) 

ณ ตอนนี้มีความคืบหน้าและทำให้เข้าใจท่องแท้ว่าสาเหตุมันไม่ใช่เพราะเรื่องระยะทางหรือพ่อแม่กีดกันอะไร
จริงๆแล้วคือเค้าเองนั่นแหล่ะที่เบื่อและหมดรักในตัวของเรา วันที่ถามและพยายามจะทำให้เรื่องของเราก้าวต่อไป กลับได้คำตอบว่าค้าไม่รู้สึกกับเราเหมือนเดิมแล้ว เค้ารู้สึกกับเราแค่เพื่อนคนนึงเท่านั้น มันชาตั้งแต่หน้าไปยันเท้าเลย ตอนนั้นโดนตบหน้าก็คงไม่เจ็บอะไร 

ชีวิตคนเรามันก็แปลกนะคะ คนที่เรารักจะเป็นจะตายกลับเขี่ยเราทิ้งง่ายๆ คนที่เราไม่รักต่อให้ดีแค่ไหนเราก็ได้แต่ทราบซึ้งในความดีของเค้า แต่จะให้รักมันก็คงยาก

เราว่าจริงๆแล้วมันเหมือนกับโชคชะตาที่ทำให้เราได้มาเจอกับเรื่องแบบนี้ คือมันอาจจะซับซ้อนสักหน่อยนะคะ

ย้อนไป 10 ปีก่อนหน้านี้ เราได้มีแฟนเป็นคนแรกในชีวิต ช่วงแรกที่คบกันมีความสุขมากๆ แต่ด้วยความที่เราเป็นคนไม่เคยมีแฟนมาก่อนบวกกับเป็นลูกคนเล็ก เราก็เอาแต่ใจมาก เอะอะไม่ได้ดั่งใจเราก็ขอเลิกตลอด จนเวลาผ่านไปปีครึ่งแฟนของเราเค้าก็คงทนความงี่เง่าเราไม่ไหว เค้าก็เลยเลิกกับเราเข้าให้จริงๆ ตอนนั้นก็อกหักค่ะไปเป็นอันกินอันนอน จนสุดท้ายต้องโทรไปหาเค้า แต่เค้าก็เปลี่ยนเบอรืหนีเราแล้วก็สั่งห้ามเพื่อนๆของเค้าบอกเบอร์ใหม่กับเรา เพราะเค้าไม่ไหวจะทนแล้ว เราก็สืบค่ะจนสุดท้ายได้เบอรืเค้ามา เราโทรไปขอร้องให้เค้ากลับมาเราสำนึกแล้ว แต่เค้าก็ยืนยันค่ะว่าเค้าไม่เอาเราแล้ว เราก็ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยขอให้พี่สาวไปคุยกับเค้า ด้วยความเกรงใจเค้าเลยยอมกลับมาคบ แต่มันก็คือจากเค้าโทรหาเราบ่อยๆก็กลายเป็นไม่โทรเลย กลางวันปิดเครื่อง ติดต่อไม่ได้เลย จะติดต่อได้ไม่เป็นเวลาเลยค่ะ ต้องคอยโทรตลอด จากเจอกันทุกวันกลายเป็นไม่เจอเป็น 2-3 อาทิตย์ จนเราเริ่มคิดว่าเค้ามีคนอื่นหรือเปล่า เราก็ถามเค้า สิ่งที่ได้คำตอบมาคือเค้าไม่มีอย่างี่เง่าเซ้าซี้ ไม่งั้นเค้าจะเลิก เราก็กลัวเลยไม่ถามอีกเลย คือตอนนั้นเราเรียนมหาลัยเดียวกันกับเพื่อนของเค้าแล้วเราก็เข้ากับแฟนเพื่อนเค้าได้ดี วันนึงเรานั่งเรียนอยู่ (เรียน SEC เดียวกัน) เค้าคงทนเห็นความโทรมของเราไม่ไหว เราผอมและหมองคล้ำมาก พอจบคลาสแฟนของเพื่อนเค้าตัดสินใจเดินมาพูดกับเราว่า ให้เลิกคบกับแฟนของเราเถอะ เค้าไม่ใช่คนดีอย่างที่เราคิด เราก็เลยถามว่า เค้ามีคนใหม่ใช่มั้ย เพื่อนเค้าก็เลยบอกว่าใช่ เค้าเพิ่งพามาเจอเพื่อนๆเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง แล้วยังบอกแฟนของเพื่อนเค้าด้วยว่า นี่ๆรู้จักกันไว้ เราก็หัวใจสลายค่ะ ด้วยความที่เด็กและเจ็บมากเลยตัดสินใจถามเค้าอีกครั้ง คราวนี้เค้าก็บอกว่าอย่าถามอะไรในสิ่งที่เราก็รู้อยู่แก่ใจ บอกตรงๆว่าตอนนั้นศักดิ์ศรีไม่เหลือแล้วค่ะ ยอมเป็นรองขอแค่มีเค้าอยู่ แต่ไปๆมาๆเค้าก็บอกว่าเค้าไม่มีใคร เราก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เค้าก็ยังเหมือนเดิมค่ะ ไม่โทรไม่เจอ ขอไปเที่ยวกับเพื่อนๆด้วยก็โมโห พอเจอแล้วบังเอิญเดินไปเจอเพื่อนเค้า เค้าก็จะหลบ ประมานว่าอายเพื่อนที่คบกับเรา เวลาที่เพื่อนเค้าเจอเราก็จะมีคำพูดแบบประมานว่าทำใจได้รึยัง ไม่เศร้าแล้วนะ เหมือนกับว่าเค้าเลิกกับเราไปนานแล้ว เวลาถามเค้าเราก็ไม่เคยได้คำตอบ เค้าก็ได้แต่โมโหกลับมา หลังๆเค้ามาเจอค่ะ แต่มาหาตอนเลิกเที่ยว มาตี4กลับ ตี4.30 มาหลับ มาหนีด่านค่ะ หน้าเราตัวเราเค้าไม่อยากจะแตะต้องเลย แม้แต่มือยังไม่คิดจะจับเลยค่ะ เป็นแบบนั้นอยู่นานพอควร คือเราเหมือนคนไม่มีแฟนเลยค่ะ วันๆโทรศัพท์ไม่เคยต้องชาร์ทเพราะเค้าไม่ค่อยจะโทรมา หรือโทรมาก็คุยสัก 5 นาทีวาง เวลาผ่านไป 5 ปีครึ่ง เราก็ได้คำตอบให้กับตัวเองแล้วว่าเค้าคงไม่ต้องการเราจริงๆ ตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมาเค้าห่างเหินได้สม่ำเสมอมาก จนสุดท้ายเราส่งข้อความไปบอกเค้าว่า เราไม่อยู่แล้ว ก็จะขอเดินจากไปจากเค้าเอง สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบค่ะ เค้าไม่ตอบอะไรทั้งนั้น เราคิดว่าเราใช้ความอดทนทั้งหมดที่พอจะมีในคนๆนึงให้กับเค้าไปหมดแล้ว แล้วเราก็คิดว่าเราชดใช้ในสิ่งที่เคยทำให้เค้าทุกใจหมดแล้ว ผ่านไป6เดือน เค้ากลับมาค่ะ มาร้องไห้ขอโทษเราเค้าบอกว่าเค้าพร้อมจะกลับมาหาเราแล้ว เราไม่ลังเลที่จะรับเค้ากลับมา แต่อาทิตแรกก็เหมือนเดิมค่ะ มาๆหายๆ เราก็รักๆเลิกๆกันอยู่นานพอควร ร่วมครึ่งปีได้ พอเราไปเรียนต่อ เราก็เคยถามเค้าว่าเคยคิดจะแต่งงานกับเรามั้ย เค้าพูดทันที อย่ามาไร้สาระ ณ วันนั้นคือเราก็ตอกย้ำได้มากขึ้นว่าเค้าไม่เคยต้องการเราจริงๆ แต่ก็คบต่อนะคะ จนกลับจากเรียนต่อ กลับมาคราวนี้รักกันดีมาก หวานมาก หลังจากนั้นเค้าเริ่มมีอาการหึงหวงจนเกินเหตุ คือเราไปไหนกับเพื่อนไม่ได้เลยค่ะ ห้ามคุยโทรสับกับเพื่อน ห้ามไปกินข้าวกับเพื่อน ห้ามมีเพื่อนผู้ชาย เรารู้สึกว่ามันสุดโต่งเกินไป จนวันนึงเราเองที่นอกใจเค้า มันเกิดขึ้นเองแล้วเราก็ไม่ได้อยากจะให้มันเกิดขึ้นค่ะ แอบคุยกับผู้ชายคนนั้นมานานพอสมควร แต่ไม่เคยไปเจอกัน คุยอย่างเดียว ทีนี้แฟนจับได้ค่ะก็อาละวาดแล้วก็ capture รูปเราที่ skype กับ ผช ไปประจานเราที่บริษัท คือโกรธมากค่ะ เรารูว่าเราผิดแต่ทำแบบนี้มันเกินไป ในบริษัทเราเป็นผู้บริหาร ความน่าเชื่อถือหดหายหมดค่ะ คนนินทากันทั้งบริษัท จนเราตัดสินใจเลิกกับเค้า เรารู้แล้วว่าเราหมดรักไปพร้อมกับความอดทน สุดท้ายเราตัดสินใจไปทำงาน ตปท จนไปเจอแฟนคนใหม่ ซึ่งเป็นอะไรที่ใช่ในทุกๆด้าน แต่แล้วก็อย่างว่าค่ะโชคชะตา คุณแม่ป่วยค่ะเราเลยลาออกจากงานออกมามาดูแม่ เลยเป็นเหตุให้ห่างจากแฟน สุดท้ายมาทราบว่า แม่อยากให้กลับมาเพราะว่าแฟนเก่าเราเค้าบอกแม่ว่าเค้าจะจัดการเรื่องคดีความให้(หนีสัญญางานที่ ตปท) แล้วจะแต่งงานเลี้ยงดูเราอย่างดี แม่เห็นเราเหมาะสมที่จะแต่งงานแล้ว แล้วเค้าก็ทราบแค่ว่าเราคบกันมา 10 ปี แต่เค้าไม่ทราบว่าแฟนเก่าทำกับเรายังไง มาตอนนี้เค้าแทบจะกราบให้เรากลับไปแต่งงานกับเค้า แต่เราไม่ได้รักเค้าแล้ว เรารักคนอื่นไปแล้ว แล้วคนอื่นที่เราเราเค้าก็ไม่รักเราแล้วด้วยสิ เรารู้ทั้งรู้ว่าชาตินี้เราคงหาใครที่รักเราขนาดนี้ไม่ได้แล้ว แต่ต่อให้เราพยายามรักเค้าใหม่แค่ไหน มันก็ทำไม่ได้จริงๆ เราเป็นคนโง่ รักใครก็รักหัวปักหัวปำ ต้องเจ็บซ้ำๆ ต้องทำตัวไร้ค่า ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน 
ทุกววันนี้ก็รอคนที่เค้าไม่รักเรา ขอแค่เค้าคิดถึงเราบ้างนิดหน่อยก็ยังดี

เราเหงาและเหนื่อยกับชีวิตรักเฮงซวยของเรามาก ไม่รู้จะทำยังไง ก็ได้แต่มานั่งระบายให้ทุกๆคนได้ฟังกันค่ะ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับกำลังใจที่ทุกคนมีให้นะคะ
ขอบคุณจริงๆ
Back to Top
 Post Reply Post Reply




This page was generated in 0.102 seconds.